แม้จะได้ชื่อว่าเป็นผู้สร้างสรรค์ ฉันก็ไม่บังอาจเอาตัวเองไปเทียบค่า

กับเม็ดทรายที่บริสุทธิ์และปราศจากทุกข์ทั้งปวง

เพราะเนื้อในแห่งเม็ดทรายนั้นมีความว่าง

พอที่จะซึมซับความร้อนจากแสงตะวันยามเที่ยงได้อย่างไม่ทุรนทุราย

และสามารถโอบกอดความหนาวเย็นยามค่ำคืนได้โดยไม่สั่นสะท้าน

การดำรงอยู่ของเม็ดทรายยาวนานกว่าเลือดเนื้อทั้งหมดของฉัน

และงานที่ฉันสร้างสรรค์ก็ยังไม่สามารถเนียนแนบอยู่ใต้ฝ่าเท้าผู้คน

ฉันจึงขอคารวะต่อเม็ดทราย

และถือเป็นแบบอย่างที่จะดำเนินในวิถีแห่งการงาน